Hoi, Ik ben Lisa!

Deelneemster Expeditie Robinson België 2018

Geboren te Blankenberge in 1977 met Ierse roots langs moederskant.

Moeder van 3 kinderen en zelf opgegroeid in Antwerpen in een klein, warm en sportief gezin. Een grote familie langs beide kanten waarvan een deel in Engeland, Luxemburg, Turkije en Griekenland woont. Als kind was ik geboeid door de wereldkaart in mijn kamer en droomde van reizen.


Outdoor

Vaak gingen we in de vakanties op familiebezoek, kamperen , stappen in de bergen, skiën of ging ik op scoutskamp.

Op kamp gaan met de tent, slapen op zelf gesjorrde bedden en zelf vuur en eten maken, dat waren de beste kampen voor mij. Me uitleven, vrijheid, back to basics. Het buitenleven. Leven in de buiten “wereld” ontdekken.

Geprikkeld door avontuur. Passie voor outdoor, bergen en mensen. Het leven is niet altijd een feest toch ben je zelf de regisseur.

 

Op mijn 21 ging ik enkele weken alleen naar Canada om rond te trekken en een zwarte beer te vinden. Toen die rond de tent snuffelde vroeg ik me af wat ik daar deed.

Enkele dagen met de mountainbike rondtoeren met een Zwitserse die ik daar ontmoette.

Avonden in de jeugdherberg doorbrengen met mensen uit alle hoeken van de hele wereld.

Het toeval wil dat ik dit meisje waarmee ik ging Mountainbiken in Canada, 10 jaar later tegen het lijf liep in een Zwitsers badhuis.


Verpleegkunde


 

Afgestudeerd als psychiatrisch verpleegkundige te Antwerpen in 2000, ging ik werken op een gesloten psychiatrische afdeling voor delinquente jongeren.

Na een jaar, besefte dat ik dat ik de “open” wereld nog meer wilde ontdekken, want wie was ik?

Ik ging als interim verpleegkundige 2 maanden werken op een spoedafdeling en deed een vervanging als thuisverpleegkundige in de multiculturele wijken van Antwerpen. Daar zag ik de wereld door de ogen van de patiënt en ontdekte ik de mens daarachter in zijn thuiswereld. Mijn interesse voor hun verhalen en levensvisie groeide.

Die periode deed ik ook repatriëringen. Belgen gaan oppikken op vakantie om hen met het vliegtuig of de ambulance terug naar huis te brengen.  Ik was geboeid door hun manier van reizen, wie zij waren en hoe zij omgingen met tegenslag en geluk. Hier kwam ik in contact met verpleging in het buitenland.

 


Settlen of avontuur?


 

Vrienden kochten huizen en settelden zich. Wilde ik dat ook?

Waar wilde ik wonen, werken en leven?

In de winter van 2001 kreeg ik de kans om 4 maanden skilessen te gaan geven in Zwitserland aan 6dejaars sneeuwklassers uit Belgie.

De zomer nadien werkte ik in een strandbar in het Zuiden van Frankrijk. Ik ontmoette Belgen op vakantie terwijl ik aan het werken was in het buitenland.  Ik leerde verder veel, van én over de Fransen.

Eenmaal winter keerde ik naar de Alpen terug, waar ik onder andere 4 jaar werkte als verpleegkundige in een Japanse school . Weer een nieuwe wereld.

Ik zag hoe zij omgingen met pijn, geluk en tegenslag. In het buitenland. Buitenlanders, in het buitenland

Ik werkte samen met een lerarenteam, allemaal “expats” uit de verschillende continenten. enkelen van hen hadden kinderen die Japans, Engels en Frans spraken op hun 3 jaar.

Ik ontmoette 16 jarige leerlingen die voor 3j naar de “boardingschool” kwamen op 10 000km van hun ouders en jaarlijks slechts 3 weken naar huis gingen.

Verder ging ik werken in een Zwitsers ziekenhuis en leerde oude Zwitsers kennen die me over het harde leven in de bergen vertelden.


Van Antwerpen naar Azië


 

In 2010 kwam ik terug naar Antwerpen en begon ik als leerkracht te werken. Ik had kinderen en wilde graag dat ze in België naar school gingen. Ik vond het ook belangrijk om dichter bij de familie te wonen. Toch vonden we niet gemakkelijk een school in de buurt voor onze kinderen. Je went aan veel, toch kwamen we terug als Belg vanuit het buitenland. Zoveel had ik er nog niet tegengekomen. De meeste blijven . Het duurde enkele jaren om ons terug aan te passen. Van A naar B bleek toch veel langer te duren door de files en blokje-rond-rijden-voor-een parkeerplek. Vaak dacht ik "De stad staat weldra vast in het verkeer."

Ik gaf les in de verpleging en het secundair verzorging. Hier kwam ik in contact met verschillende culturen en ontdekte ik de leefwerelden van de Antwerpse leerlingen. Verder kwam ik op stagebezoek in kleuterscholen, kinderdagverblijven en rusthuizen.

Na een wafelbak-aktie die we met de klas hadden georganiseerd na de aardbeving in Nepal besloot ik om in de zomer naar Nepal te gaan.

Ik ging alleen op pad om te kijken naar het weeshuis waar de centjes heen gingen. Dit combineerde ik  met een trektocht in de Himalaya. Samen met een sherpa ging ik de bergen in voor een 9daagse trekking. Daar slaap je dan tijdens een zomers onweer in de bergen op bijna 4km boven de zeespiegel in een houten hut waar het binnenregent.

Batterijen opladen op reis, vaak zonder elektriciteit en een basis in je rugzak.

Ik zag en leerde hoe Nepalezen omgingen met het leven en waar zij waarde aan hechten. Het leven met verschillende generaties onder 1 dak, welke kansen hebben zij ,wat kunnen ze me leren?

Wat doe ik hiermee als ik terug thuis kom?

 

In de zomer van 2017 ging ik alleen naar een Boeddhistisch klooster in Thailand op retraite. In stilte. Leren mediteren en mindful te kijken naar het leven.